Η Λίνα, κουρασμένη από τη ζωή μέσα στην απόλυτη μοναξιά, αποφασίζει να αφήσει τον σύντροφό της και να ξεκινήσει ένα ταξίδι, με σκοπό να αναζητήσει τον χαμένο της γιο και τη θάλασσα. Ο Ρελικάριο, ο σύζυγός της, αρνείται αρχικά να εγκαταλείψει τους νεκρούς του, αλλά η νοσταλγία για τη γυναίκα του θα τον αναγκάσει τελικά να την ακολουθήσει. Παρέα με το γαϊδουράκι του θα διασχίσει κι εκείνος τον άνυδρο, ραγισμένο τόπο τους, όπου ακόμα κι οι πέτρες φαίνονταν να μαραζώνουν χωρίς νερό. 

Οι δυο τους θα περιδιαβούν τη ζοφερή κοσμογονία της Μαδάρας που κατοικείται από λάσπη και ομίχλη, από βία και θολές κινήσεις, με την ελπίδα να ξεφύγουν από αυτή, σε μια ιστορία που διακλαδίζεται και διχάζεται, χαράσσοντας ένα μονοπάτι που θα τους παρασύρει, με κάθε βήμα, προς μια σκοτεινή μοίρα, και θα τους καταδικάσει σε μια περιπλάνηση δίχως λύτρωση.

Η ποιητική πρόζα της Μαριάνα Τραβάσιο ακολουθεί το ταξίδι των δύο πρωταγωνιστών, βυθίζεται στις συγκυριακές και συναισθηματικές κρίσεις που βιώνουν, και η συγγραφέας καταφέρνει να διαμορφώσει τη δική της ξεχωριστή φωνή, αποδίδοντας με προφορικότητα την περιπέτεια των χαρακτήρων της. Με σαφείς επιρροές από τον Χουάν Ρούλφο και τον μαγικό ρεαλισμό, καταγράφει με κινηματογραφική δεινότητα και συνάμα γλώσσα ωμή και λυτρωτική, ένα πνιγερό τοπίο, στα στενά περάσματα του οποίου υψώνονται «κραυγές σημαδεμένες από την ορφάνια» (Agustina Bazterrica).

Χωρίς να περιορίζεται σε συγκεκριμένο γεωγραφικό ή χρονικό πλαίσιο, το δεύτερο μυθιστόρημα της Αργεντινής συγγραφέα μιλά για την ακούσια μετανάστευση, για την εξορία, για όντα που αναζητούν τον δικό τους προορισμό. Περιστρέφεται γύρω από διαχρονικά ερωτήματα, όπως είναι η σχέση μας με τους νεκρούς, η αναζήτηση διεξόδου από την καθημερινότητα, οι δεσμοί γονέων και παιδιών, σε ένα συγκλονιστικό ταξίδι, εκεί όπου «ζωντανοί και νεκροί χορεύουν μαζί υπό τους ήχους μιας σιωπηλής μελωδίας» (Página | 12), στον εύθραυστο παλμό μιας καταδιωκόμενης ζωής.