Τα κείμενα του Λούντβιχ Μπέρνε, πνευματώδη, ειρωνικά, μαχητικά, παιδευτικά, προφητικά, τον ανέδειξαν σε Praeceptor Germaniae (Διδάσκαλο της Γερμανίας) και προστάτη της ελευθερίας της, αυτόν που γεννήθηκε ελάχιστα χρόνια πριν από τη Γαλλική Επανάσταση στο γκέτο της Φραγκφούρτης. Ήταν όλη του τη ζωή ένας απόστολος της ελευθερίας, όχι της αφηρημένης ιδέας, αλλά της δυνατότητας όλων να συλλαμβάνουν και να εκφράζουν ανεμπόδιστα τις σκέψεις τους.

Διατυπώνει τους στοχασμούς του συνήθως μέσα από ζωηρές εικόνες. Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για ζωγραφικό λόγο, ενίοτε και για συνειρμικό ή ονειρικό. Σε οδηγίες του προς νέους συγγραφείς προτείνει ένα είδος «αυτόματης γραφής». Κατανοεί απόλυτα τη σημασία των γλωσσικών συμβόλων για την απόδοση της βαθύτερης πραγματικότητας. Αυτά ξεπηδούν από τον τρόπο με τον οποίο ο κριτικός νους επεξεργάζεται εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις, όπως π.χ. τη λογοκρισία ή τα ιστορικά γεγονότα.