Το συνειδητοποιείτε πως οι λέξεις, που είναι το εργαλείο μας για να κατανοήσουμε τον κόσμο, είναι επίσης εκείνες που μας εξορίζουν απ’ αυτόν;

Σκόρπιες λέξεις, μηνύματα, σκέψεις και προσωπικά κείμενα είναι τα σπασμένα κομμάτια που προσπαθεί να ενώσει η συγγραφέας σε αυτές τις σελίδες. Εκατόν εξήντα σελίδες με ημερολογιακά θραύσματα από τον κόσμο μιας δωδεκάχρονης και τη μετέπειτα πορεία ενηλικίωσής της, σε ένα γραπτό σαν σενάριο σπονδυλωτής ταινίας, που διατρέχεται από «μια ειλικρίνεια σχεδόν προσβλητική, που ξεδιπλώνει το μυστήριο, το τσαλακώνει δίνοντάς του διαφορετικές μορφές και το διπλώνει ξανά» (Σαβίνα Ουράκα).

Με ανεπιτήδευτη πρόζα, η Ισπανίδα συγγραφέας προτείνει έναν αποσπασματικό, υβριδικό χώρο, ικανό να στεγάσει τον πόνο, και ψηλαφεί όσα δεν μπόρεσε να αρθρώσει, όσα ξέχασε ή θεώρησε πως δεν λέγονται. Και με συνταρακτική αμεσότητα λόγου, καταφέρνει να επανακτήσει την προσωπική της υπόσταση απέναντι στο τραύμα.

Ανακαλύπτοντας πώς περιπλέκουν τη ζωή της οι γύρω της, η ταυτότητά της, η ντροπή, οι ενοχές και –πάντα– η κοινωνία, καταγράφει το προσωπικό της βιώμα, σε μια καλλιτεχνική εξερεύνηση που αποφεύγει τα κλισέ. Μέσα από σκληρές αλήθειες, που αποτυπώνονται με έναν τρεμουλιαστό παλμό, ανεβαίνει το δικό της βουνό, το δικό της Εξιχιλιάδες*.

*«seismil» [εξιχιλιάδες], όλο μαζί, σύμφωνα με το λεξικό είναι ουσιαστικό και έχει μία και μόνο σημασία: στην ορειβασία, κορυφή έξι χιλιάδων μέτρων ή παραπάνω.