Σ’ αυτό τον κόσμο παραπέμπουν οι Ιστορίες καφκικής φαντασίας (συνέχεια κατά κάποιο τρόπο των προηγούμενων ανθολογιών Ιστορίες μαθηματικής φαντασίας και Φαντάσματα Τεχνητής Νοημοσύνης στις εκδόσεις Αλεξάνδρεια). Γραμμένες από ένα ευρύ φάσμα διάσημων και άσημων, παλαιότερων και σύγχρονων συγγραφέων, οι περισσότερες έχουν αντληθεί από τη λογοτεχνία [ή, κατ’ άλλους, την παραλογοτεχνία] της Επιστημονικής Φαντασίας. Η λογοτεχνία αυτή δεν είναι μονολιθική: αν στο κύριο ρεύμα της, εμφανίζεται ορθολογική, εμπνευσμένη από την επιστήμη και τις τεχνολογικές αλλαγές, το καφκικό στοιχείο έρχεται εδώ να αμφισβητήσει και να ανατρέψει το εδραιωμένο αιτιοκρατικό της σύμπαν, υποβάλλοντας ένα άλλο που εκτείνεται σε πολύ ευρύτερους τόπους του φανταστικού. 

Σε αυτά τα διηγήματα –που μοιάζουν με παραβολές, αλληγορίες, βινιέτες παραδοξότητας– ο τρόμος, η παράνοια, το ανοίκειο, η αλλοτρίωση, η τραγικότητα διαγράφονται ανάγλυφα μέσα στο μεταμορφωμένο τοπίο, ενίοτε με υποδόριο χιούμορ. (Είναι γνωστό ότι ο Κάφκα γελούσε όταν διάβαζε στην παρέα του τη Δίκη.) Ο τόνος μπορεί να είναι πικρόχολος ή θριαμβευτικός, ο συμβιβασμός να εναλλάσσεται με την αντίσταση, το παράλογο να καταπιέζει ή να λυτρώνει. Πρόκειται, ούτε λίγο ούτε πολύ, για μια συνθήκη στην οποία δεν ξέρεις αν θα ξυπνήσεις αυτός που ήσουν, αν θα βρεθείς στον κόσμο όπου ήσουν, αν υπήρχε στ’ αλήθεια ο κόσμος όπου ήσουν, ή αν έχεις καν ξυπνήσει…