Ο συγγραφέας Έρι Ντε Λούκα συνοµιλεί µε την Ινές ντε λα Φρεσάνζ για τον χρόνο, τη µνήµη και την ευθύνη απέναντι στις επόµενες γενιές. Μια απρόσµενη συζήτηση, µακριά από κάθε απαισιόδοξη θεώρηση της γήρανσης· µια αναζήτηση εκείνου που εξακολουθεί να γεννιέται όσο η ζωή προχωρά.

Με τον λιτό και ποιητικό λόγο που χαρακτηρίζει το έργο του, ο Ντε Λούκα προτείνει έναν τρόπο να σκεφτούµε τον χρόνο όχι ως φθορά, αλλά ως πεδίο πειραµατισµού της ύπαρξης.

«Σ’ αυτή την ηλικία, από την κορφή του δάσους 

βλέπω µακριά,

ξέφτια ενός µέλλοντος, όχι του δικού µου,

ενός µέλλοντος που δεν µε περιλαµβάνει».