Στο μυθιστόρημα αυτό ο Αδόλφο Μπιόυ Κασάρες πραγματεύεται κατά πόσο ένας άνθρωπος κλεισμένος σε ένα κελί μπορεί να νιώσει ταυτόχρονα ελεύθερος και απόλυτα ευτυχισμένος. Η ιδέα που γεννιέται στο διεστραμμένο μυαλό του κυβερνήτη Καστέλ —απόλυτου αφέντη των νησιών των καταδίκων— είναι να τροποποιήσει ορισμένα στοιχεία στον εγκέφαλο επιλεγμένων καταδίκων, με στόχο να τους δώσει τη δυνατότητα να συλλάβουν καινούριες διαστάσεις μέσα από τις αισθήσεις τους. Το βιβλίο είναι γεμάτο σύμβολα, κλειδιά και παραπλανητικές πιθανότητες, αλλά εξακολουθεί να είναι ένα βιβλίο με φρεσκάδα και ζωντάνια, αποτελώντας ένα σημαντικό γεγονός στη λογοτεχνία της Αργεντινής.