Το βιβλίο του Φρήντριχ Σίλλερ (Friedrich Schiller, 1759-1805) "Περί της αισθητικής παιδείας του ανθρώπου σε μια σειρά επιστολών" (1795) είναι το κυριότερο φιλοσοφικό έργο του σπουδαίου ποιητή και στοχαστή. Πρόκειται για ένα πολυσύνθετο έργο, καθώς, εκτός από το κεντρικό θέμα του, την αισθητική και τη θεωρία της τέχνης, περιλαμβάνει ακόμη την ανθρωπολογία, τη φιλοσοφία της ιστορίας και του πολιτισμού, τον πολιτικό στοχασμό, την ηθική αλλά και τη μεταφυσική του συγγραφέα. Το έργο αναγνωρίζεται καθολικά, από κοινού με την "Κριτική της κριτικής δύναμης" (1790) του Καντ, ως θεμελιώδες για την κλασική αισθητική, τη διαμόρφωση του γερμανικού ιδεαλισμού και κλασικισμού, αλλά και ως πρόδρομος του ρομαντισμού. Το βιβλίο είναι συγχρόνως έργο της κλασικής γερμανικής φιλοσοφίας αλλά και σπουδαίο λογοτεχνικό κείμενο. Γι’ αυτό έχει ειπωθεί καίρια ότι «συνδυάζει τις πλουσιότερες σε περιεχόμενο ιδέες με μια σπάνια ομορφιά της έκφρασης» (Βίλχελμ φον Χούμπολτ), αναδεικνύοντας τον Σίλλερ σε σύγχρονο όλων των εποχών.

Στο επίμετρο περιλαμβάνονται τρία κείμενα, του Σίλλερ, του Χέγκελ και του Βίλχελμ φον Χούμπολτ, εξαιρετικής σημασίας για την ερμηνεία του έργου. Το κείμενο πλαισώνεται με σχόλια πραγματολογικά και ερμηνευτικά, καθώς και με διεξοδικά επιλεγόμενα του μεταφραστή Κώστα Ανδρουλιδάκη, τα οποία αναλύουν το έργο και βοηθούν στην κατανόησή του. Η παρούσα δεύτερη έκδοση των "Αισθητικών Επιστολών" αποτελεί την πλήρως αναθεωρημένη και πολλαπλώς συμπληρωμένη και διορθωμένη μορφή της πρώτης έκδοσης (Ιδεόγραμμα, Αθήνα 2006), η οποία υπήρξε η πρώτη ελληνική μετάφραση του βιβλίου από το γερμανικό πρωτότυπο.